Bambrzy w Poznaniu

Bambrzy byli Polakami niemieckiego pochodzenia, którzy na trwałe weszli do krajobrazu miejskiego Poznania. Ich potomkowie pochodzili z Bambergu z Frankonii. Przybyli w XVIII wieku, by zaludnić okoliczne wsie wyniszczone wojnami i cholerą. Wyróżniali się strojem, mową i usposobieniem, ale udało się im wtopić w mieszankę ludnościową Wielkopolski. Pomysłodawcą sprowadzenia Bambrów był najprawdopodobniej biskup Krzysztof Szembek. Aby jednak mogli się tu osiedlić, musieli być katolikami uznającymi prymat Rzymu. Bambrzy chętnie przenieśli się do Wielkopolski, ponieważ ich miejscowe prawo zakazywało podziału gospodarstw między dzieci. Dlatego wielu z nich żyło w ubóstwie, choć kultura rolna stała na bardzo wysokim poziomie. Bambrzy przybywali do Wielkopolski w kilki falach. Osiedlili się na poznańskich Jeżycach, Górczynie, Wildzie i na Ratajach oraz w Luboniu. Przybywali nie tylko z Bambergu, ale też z wnętrza Rzeszy. Ich łączna liczba to około tysiąc ludzi. Z czasem określenie „bamber”zaczęło oznaczać dobrego gospodarza, jednak po drugiej wojnie światowej przybrało negatywne konotacje związane z mieszkańcami wsi. Aby bambrzy chcieli się osiedlać w Poznaniu i okolicach, zaproponowano im dobre warunki takie jak gospodarka czynszowa, dostarczono im ziarna na zasiew i drewna do budowy domów. Bambrzy bardzo szybko się polonizowali. Było to wynikiem zawierania małżeństw i jednolitej wiary, wkrótce więc mówili o sobie jako o Polakach. Warto zaznaczyć, że wyróżniali się oni własnym strojem. W stolicy Wielkopolski można obejrzeć Muzeum Bambrów Poznańskich, na rynku zaś znajduje się rzeźba bamberki.